خوشبختانه در اين مورد روايات بس انبوهى وارد شده و مسأله را به خوبى روشن ساخته است و بيش از همه دو مفسر و محدث بزرگ آنها را در كتاب هاى تفسير خود آورده اند و نقل مجموع اين روايات آن هم با اسناد و متون، مايه ى گستردگى سخن مى باشد همين اندازه يادآور مى شويم كه طبرى در تفسير خود[١]، هفده حديث وجلال الدين سيوطى در «الدر المنثور»[٢] چهارده حديث نقل كرده اند و اساتيد همگى به صحابه و تابعان منتهى مى گردد و بخشى از اين احاديث از حديث هاى صحيح به شمار مى رود، وبه خاطر كثرت و فزونى طرق حديث نيازى به بررسى اسناد و روايات نيست، بالأخص كه در طول قرون، بزرگان تفسير و حديث و تاريخ، اين احاديث را پذيرفته و با آنها احتجاج نموده اند و مراجعه به اين احاديث در كتب ياد شده در مورد آيه، ثابت مى كند كه آن عده معدودى كه به حكم اراده تكوينى خداى بزرگ، از خلاف و گناه پيراسته مى باشند عبارتند از خمسه طيبه، يعنى پيامبر گرامى، على امير مؤمنان، فاطمه سيدة نساء العالمين و دو سبط پيامبر حسن مجتبى و حسين سالار شهيدان (سلام اللّه عليهم اجمعين). البته در برابر اين احاديث، دو حديث مخالف نيز نقل شده كه بعداً مورد بحث و بررسى قرار مى گيرند.

و ماقبل از نقل متن برخى از اين روايات، اسامى شخصيت هايى از صحابه و تابعين كه اين احاديث را از پيامبر نقل كرده اند، در اينجا منعكس مى كنيم:

محمد بن جرير طبرى ، در تفسير خود[٣] احاديث هفده گانه را از

[١] تفسير طبرى، ج٢٢، ص ٥ـ٧.
[٢] « الدر المنثور» ج٥، ص ١٩٨ـ ١٩٩.
[٣] تفسير طبرى، ج٢٢، ص ٥ ـ ٧.