آرى مسلم در صحيح خود از «زيد بن ارقم» روايت مى كند كه پيامبر ميان مكه و مدينه در سرزمين «خم» به سخنرانى پرداخت و كتاب خدا و «اهل بيت» خود را سفارش كرد.

آنگاه كه زيد به روايت خود از پيامبر پايان داد يك نفر به نام «حصين» از وى پرسيد: «اهل بيت» پيامبر كيست؟ آيا همسران او از «اهل بيت» او نيستند؟ وى گفت: نه به خدا سوگند همسر، يك عمر با مرد زندگى مى كند، سپس مرد او را طلاق مى دهد و او به سوى پدر و وابستگان خود باز مى گردد.[١]

البته اين تفسير، ناظر به بيان درجه ى اعلاى اهل بيت است و اگر از آن صرف نظر كنيم، طبعاً همسران انسان در مدتى كه پيوند زناشويى او با شوهر باقى است، جزو آنان مى باشد.

شگفت از نويسنده بد زبان و بد انديشى است كه جريان را معكوس فرض كرده و مى گويد:

لفظ «اهل بيت»تنها بر همسر انسان گفته مى شود، آنگاه به صورت مجاز به فرزندان و نزديكان انسان اطلاق مى گردد.[٢]

اين جمله را به صورت استنتاج از كلمات لغويين مى گويد، در حالى كه

[١] صحيح مسلم، ج٧، باب فضايل على(عليه السلام) ، ص ١٢٢، جامع الأُصول، ج١٠، ص ١٠٣.
[٢] الشيعة و أهل البيت، ص ١٦.