پاسخ: با اينكه مى دانيم امامان (عليهم السلام) معصوم از گناه هستند وهيچ گاه از آنها گناه صادر نمى شود، در عين حال در برخى از دعاهايى كه از آن بزرگواران رسيده است، ديده مى شود كه آنان در ظاهر اقرار به گناه خود كرده و از پيشگاه پروردگار، خواستار آمرزش گناهان خويش شده اند.

نمونه ها

مثلاً در دعاى معروف «كميل» على (عليه السلام) به پيشگاه خدا عرض مى كند:

«اَللّهُمَّ اغْفِر ليَ الذُّنُوبَ الَّتي تَهْتِكُ الْعِصَمَ... اَللّهُمَّ اغْفِر لِيَ الذُّنُوبَ الَّتي تَحْبِسُ الدُّعاءَ... اَللّهُمَّ اغْفِر لِي كُلَّ ذَنْب أَذْنَبْتُهُ وَ كُلَّ خَطِيئَة أَخْطَأْتُها».

«بار خدايا آن گناهان مرا كه رابطه ام را از تو قطع مى كند ببخش بارالها هرگناه وخطايى كه از من سرزده همه را بيامرز!...».

آيا منظور آنها از اين تعبيرات، تنها مردم بوده كه طرز مكالمه با خدا