«يعنى اين قرآن به من وحى شده است تا به وسيله ى آن شما و تمام كسانى را كه تا روز قيامت قرآن به آنها مى رسد از عذاب الهى بترسانم و از اين رو پيامبر گرامى فرمود: هركس از دعوت من به توحيد و خداپرستى با خبر شود قرآن به او رسيده است يعنى بر او اتمام حجّت شده است حتى بعضى از دانشمندان گفته اند:هركس قرآن به او برسد مانند آن است كه پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) را ديده و از شخص آن حضرت معارف و حقايق اسلام را شنيده باشد و اصولاً خود قرآن هر كجا باشد مردم را به خداپرستى دعوت مى كند و از عذاب الهى مى ترساند».[١]

بنابراين از اين آيه هم به خوبى استفاده مى شود كه رسالت پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله وسلم) تا قيامت ادامه دارد، البته اين معنا كه براى آيه ذكر شد در صورتى است كه (مَنْ بَلَغَ) را عطف بر ضمير (لأُنْذِرَكُمْ)بگيريم.

گاهى تصوّر مى شود كه جمله ى (وَ مَنْ بَلَغَ)عطف بر ضمير فاعل در (لأُنذِرَكُمْ)است و مفاد آيه در اين صورت چنين مى شود: من و هر كس كه قرآن به او برسد بايد مردم را از عذاب خدا بترسانيم.بنابر اين احتمال، آن كس كه قرآن به او مى رسد تبليغ كننده ى قرآن مى شود نه تبليغ شونده.ولى اين احتمال از نظر قواعد عربى غير صحيح است، زيرا هيچ گاه عطف بر ضمير مرفوع متصل بدون فاصله قرار گرفتن يك ضمير منفصل انجام نمى گيرد چنانكه مى گويند:«نَصَرْتَ أَنْتَ وَ زَيْدٌ : تو و زيد كمك كرديد» در اين مثال زيد عطف بر ضمير متصل«نصرتَ» است امّا چنانكه ملاحظه مى فرماييد لفظ «أنت» بين معطوف و معطوف عليه فاصله شده است.

[١] مجمع البيان، ج٤، ص ٢٨٢.