انديشه هاى جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣١١

پيامبر را در جريان واقع قرار داد (بِما أَريكَ اللّهُ) وخطايى از او سر نزد!

ولى خداوند براى سركوبى گروهى كه عالمانه به سود خاينى گواهى داده بودند به پيامبر خود خطاب مى كند تا آنان حساب خود را دانسته باشند.

٣. خداوند در سوره ى اسراء فرمانهاى حكيمانه اى دارد كه ما از آنها به عنوان «منشور جاويد» ياد كرديم واين فرمانها با مضمون واحدى آغاز وپايان يافته است.

آنجا كه مى فرمايد:

(لا تَجْعَلْ مَعَ اللّهِ إِلهاً آخَرَ فَتَقْعُدَ مَذْمُوماً مَخْذُولاً).[١]

«با خدا ، خداى ديگرى قرار مده كه مذموم وبى ياور مى شوى».

ودر پايان «منشور» مى فرمايد:

(...وَ لا تَجْعَلْ مَعَ اللّهِ إِلهاً آخََرَ فَتُلْقى فِي جَهَنَّمَ مَلُوماً مَدحُوراً).[٢]

«با خدا، خداى ديگر قرار مده كه سرزنش ورانده شده در جهنم مى افتى».

تحليل اين نوع خطابها ودستورها در همگى يكى است وهمگى ناظر به يك ويا دو جهت است:

١. صدور هر نوع خلاف وگناه از فرد معصوم از آن نظر كه انسان است كاملاً ممكن و مترقب مى باشد و اين نوع خطاب ناظر به اين ويژگى است نه از آن نظر كه او معصوم وپيراسته از گناه مى باشد.