(عصمت) نشوند، تحقّق گناه از آنها كاملاً مترقب خواهد بود; اين تنها عنايت ربانى است كه با افاضه ى عصمت، صدور گناه را به صورت «محال عادى» در مى آورد وبر آنها قداست وطهارت مى بخشد.

اين بخش از آيات ناظر به جنبه هاى بشرى آنان مى باشد ودر اين قلمرو، عصمت ومصونيتى مطرح نيست واگر پيامبران مصون وپيراسته اند به خاطر جنبه ى ديگر از شخصيت آنها است كه آنان را به صورت موجودى الهى در مى آوردكه هرگز از در مخالفت وارد نمى شوند.

٢. اين آيات همگى جنبه ى تربيتى دارد وهدف تعليم ديگران است در قالب خطاب به پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله وسلم)، واين نوع خطابهاى حاد وتند نه تنها تعصب جاهلى وعناد ونادان را تحريك نمى كند بلكه او را به پذيرش اين تعاليم تحريك وتشويق مى نمايد وبا خود چنين مى انديشد جايى كه پيامبر با آن عظمت در صورت صدور خلاف وگناه به توبيخ وكيفر محكوم مى شود، تكليف من جاهل روشن است.

يكى از راههاى تربيت صحيح تفهيم حقيقت در ضمن گفتگو در باره ى ديگران است ودر اين مورد در زبان عرب مى گويند:«إيّاكَ أعني واسمعي يا جارة» ودر زبان فارسى مى گويند:«به در مى گويم تا ديوار بشنود!».

كسانى كه اين نوع خطابها را دستاويز انديشه هاى كج خود قرار مى دهند با الفباى قرآن آشنا نمى باشند و از اصول تربيت صحيح ناآگاه هستند وبا توجه به اين اصل، هرنوع تصوّر نادرست،در مورد عصمت حضرت رسول كاملاً برطرف مى گردد.

با توجه به اين اصل، هدف بسيارى از آيات كه دستاويزى براى منكران