با توجه به اين نكات روشن شد كه نه تنها مفاد آيه در كام «عدليه» كه عصمت را حالت لازم در پيامبران مى دانند، تلخ نيست، بلكه بسيار شيرين ونويد بخش است وآن اين است كه خداوند پيامبرخود را به خود او واگذار نمى كند ودر مظانّ لغزشها و سراشيبيها به او تثبيت و استوارى مى بخشد و او را از قرب ونزديك شدن به گناه ـ تا چه رسد به ارتكاب آن ـ باز مى دارد.

ودر حقيقت ، جمله ى (وَلَوْلا أَنْ ثَبَّتْناكَ لَقَدْ كِدْتَ تَرْكَنُ)بسان (وَلَولا فَضُلُ اللّهِ عَلَيْكَ وَرَحْمَتُهُ لَهَمَّتْ مِنْهُمْ طائِفَةٌ أَنْ يُضِلُّوكَ)است جز اين كه آيه ى مورد بحث مربوط به تثبيت در برابر گناه وآيه ى دوّم مربوط به صيانت پيامبر از لغزشهاى سهوى وغير عمدى است وبا صرف نظر از اين تفاوت شيوه ى بيان ونحوه ى دلالت در هر دو آيه يكسان است وهم اكنون در بحث بعد كه درباره ى پيراستگى پيامبر از خطا است گفتگو مى كنيم ، و درباره ى آيه توضيح كافى خواهيم داد.

پيراستگى پيامبر از خطا واشتباه

مصونيت پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) از خطا واشتباه در امور زندگى وجريانهاى عادى از جمله مسايلى است كه در علم كلام درباره ى آن بحث وگفتگو شده واقوال فراوانى در باره ى آن به چشم مى خورد، در اين مورد، خرد براى حفظ اعتماد