انديشه هاى جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٨٠

مربوط به مبدأ و معاد و رهبرى و مانند آن از داورى عقل سخن مى گويد.

١. در مورد وجود آفريدگار مى گويد:

(...أَفِى اللّهِ شَكٌّ فاطِرِ السَّماواتِ وَالأَرْضِ...).[١]

«آيا درباره ى خدا شك داريد كه آفريننده آسمان ها و زمين است».

٢. (لَوْ كانَ فِيهِما آلِهَةٌ إِلاّ اللّه لَفَسَدَتا...) .[٢]

«اگر در آسمان ها و زمين، خدايانى وجود داشت، نظام آفرينش منهدم مى شد».

و انكار خدا را مستلزم خلف و دور دانسته مى فرمايد:

٣.(أَمْ خُلِقُوا مِنْ غَيْرِ شَىْء أَمْ هُمُ الْخالِقُونَ).[٣]

«آيا بدون علت آفريده شده اند يا خود خالق خويشتن مى باشند؟».

و در ابطال انديشه ى آنان كه مسيح را خدا مى دانستند مى فرمايد:

٤.(مَا الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ إِلاّ رَسُولٌ قَدْخَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ وَأُمُّهُ صِدِّيقَةٌ كانا يَأْكُلانِ الطَّعامَ...).[٤]

«مسيح پيامبرى بيش نبود كه پيش از او نيز پيامبرانى آمده و رفته اند و مادر او تصديق كننده ى شرايع پيشين و نبوت فرزند خود بود».

و در باره ى لزوم رستاخيز مى گويد:

(أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً وَأَنَّكُمْ إِلَيْنا لا تُرجعُونَ) .[٥]