خاندان ابراهيم و يعقوب و از آنها كه هدايت كرديم، برگزيديم. آنان كسانى بودند كه وقتى آيات خداوند رحمان بر آنها تلاوت مى شد، به خاك افتاده و سجده مى كردند، در حالى كه گريان بودند».

همان طور كه ملاحظه مى فرماييد پيامبران با صفات ياد شده در زير توصيف شده اند:

١. (أَنْعَمَ اللّهُ عَلَيْهِمْ) .

٢. (هَدَيْنا) .

٣. (وَاجْتَبَيْنا) .

٤. (خَرُّوا سُجَّداً وَبُكِيّاً) .

در حالى كه قرآن پيامبران را با صفات مذكور توصيف مى كند، در آيه ى بعد، گروه مقابل آنان را با اوصاف كاملاً متفاوت و متضاد، معرفى مى نمايد و مى فرمايد:

(فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ أَضاعُوا الصَّلاةَ وَاتَّبَعُوا الشَّهَواتِ فَسَوْفَ يَلْقَونَ غَيّاً).[١]

«پس از آنها، فرزندان ناشايسته اى روى كار آمدند كه نماز را ضايع كردند و از خواسته هاى نفسانى پيروى كردند به زودى به نتيجه ى گمراهى خود خواهند رسيد».

در اين آيه گروه دوم با جمله هاى ياد شده در زير توصيف شده اند:

١. (أَضاعُوا الصَّلاةَ) .

٢. (وَاتَّبَعُوا الشَّهَوات) .

[١] مريم /٥٩.