انديشه هاى جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١١١

در اين آيه لفظ (تَدْعُونَ) به كار رفته، در حالى كه در آيه ى ديگرى كه به همين مضمون است لفظ (تَعْبُدُونَ) به كار برده شده است.

(...إِنَّ الَّذِينَ تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللّهِ لا يَمْلِكُونَ لَكُمْ رِزْقاً...).[١]

«آنان را كه جز خدا مى پرستند، مالك رزق شما نيستند».

گاهى در يك آيه، هر دو لفظ وارد شده و در يك معنا به كار رفته است:

(قُلْ إِنِّى نُهِيتُ أَنْ أَعْبُدَ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللّهِ...).[٢]

«بگو: ممنوع شده ام آن ها را بپرستم كه شما آنها را مى خوانيد (مى پرستيد)».[٣]

از خواننده ى گرامى درخواست مى كنيم كه به «المعجم المفهرس» ماده هاى «عبد» و «دعا» مراجعه كند تا مشاهده نمايد كه چگونه يك مضمون در آيه اى به لفظ عبادت و در آيه ى ديگر همان مضمون به لفظ «دعوت» وارد شده است و اين خود گواه بر اين است كه مقصود از دعوت در اين آيات، عبادت و پرستش است نه مطلق ندا و صدا كردن.

شما اگر مجموع آيات قرآن را كه در آن ها لفظ دعوت در معناى عبـادت به كار رفته است، به دقت بررسى كنيـد، خواهيد ديـد كه اين آيات يـا دربـاره ى خداى بزرگ جهان است كه همه ى موحدان به الوهيت و ربوبيت و مالكيت و... او اعتراف دارند يا در مورد بت ها است كه پرستش گران، آن ها را خدايان كوچك و مالكان مقام شفاعت مى دانستند. در اين صورت استدلال با