تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٧٣ - نظری به سوره مبارکه

سوره عبس‌

اشاره

در مدینه نازل شده و چهل و دو آیه است‌

نظری به سوره مبارکه‌

١- سوره مبارکه «عبس» بیست و چهارمین سوره است که بعد از سوره «النجم» در مکه معظمه نازل گردید. به نظر می‌آید که در سال سوم یا چهارم بعثت، بعد از نزول فَاصْدَعْ بِما تُؤْمَرُ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِکِینَ حجر/ ٩٤ نازل شده باشد که رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله، مأمور شد دعوت خویش را علنی کند، زیرا از شأن نزول این سوره معلوم می‌شود که حضرت دعوت خود را علنی کرده بود، اما از لحاظ ترتیب فعلی قرآن مجید، سوره هشتادم است.
٢- عدد آیات آن در قول قارئان کوفه و حجاز، چهل و دو است ولی بصریها چهل و یک و شامیها چهل گفته‌اند قول کوفی‌ها به وسیله عاصم بن ابی النجود به امیر المؤمنین صلوات اللَّه علیه می‌رسد، عدد کلمات این سوره بنا به نقل تفسیر خازن صد و سی و حروف آن پانصد و سی و سه است.
٣- نامگذاری آن به «سوره عبس» ظاهرا به علت آمدن این لفظ در اول آنست و نیز «عبوس شدن» در نزول این سوره موضوعیت داشته است.
طبرسی رحمه اللَّه فرموده: سوره «سفره» نیز خوانده می‌شود، آن ظاهرا در زمان رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله و به زبان آن حضرت «سوره عبس» خوانده شده است.
٤- این سوره به شهادت آیات و بنا به شأن نزول آن، در مکه نازل گشته و