تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ١٦٨ - کلمهها

کلمه‌ها

بطش: اخذ شدید. آن با عذاب و انتقام نیز می‌سازد که هر دو گرفتن و اخذ است. راغب آن را اخذ به صلابت گفته است در کتب لغت آمده است «بطش به بطشا: اخذه بالعنف و تناوله بالشدة عند الصولة» یبدء: بدء: شروع. ابداء: در آیه به معنی آفریدن و شروع به آفریدن است.
الودود: ود (بفتح و ضم و کسر اول): دوست داشتن. و دود از اسماء حسنی است به معنی دوست دارنده. اقرب الموارد آن را صیغه مبالغه (کثیر الحب) فرموده است، این کلمه فقط دو بار در قرآن مجید آمده است.
مجید: مجد: عظمت و بزرگواری. «المجد: العز و الرفعة» مجید:
پر عظمت و بزرگواری. منظور از آن اهمیت و پرفائده بودن قرآن است، مجید بودن عرش به سبب عظمت آن می‌باشد.
لوح: لوح در اصل به معنی آشکار شدن است «لاح الشی‌ء لوحا: بدا» آن گاه به هر تخته و صفحه لوح گویند که معانی در آن به وسیله کتابت آشکار می‌شود. آن به صورت مفرد فقط یک بار در قرآن مجید آمده است.