تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٣٧٠ - شرحها

کلمه‌ها

دین: جزاء. شریعت. در قرآن مجید به هر دو معنی آمده است.
یدع: دع: راندن به شدت: «دعه دعا: دفعه دفعا شدیدا» پس «یدع» یعنی دفع می‌کند و از خود می‌راند.
یحض: حض: وادار کردن. تشویق کردن: «حضه علی الامر: حمله علیه».
ساهون: سهو: غفلت. جوهری در صحاح چنین گفته است «ساهون»:
غفلت کنندگان.
یراءون: رئاء: تظاهر و نشان دادن و آن این است که انسان کار خوبی انجام دهد و قصدش تظاهر و نشان دادن به دیگران باشد نه تقرب به خدا.
ماعون: هر چه در آن منفعتی است «کل ما فیه منفعة» در اقرب الموارد آمده:
«الماعون: المعروف ... و کل ما انتفعت به» کلمه «معن» در اصل به معنی جاری شدن است «معن الماء معنا: سأل».

شرحها

در این آیات ملاحظه می‌شود که دین در عمل مجسم می‌شود آنها که می‌گویند: ایمان داریم باید، اعمال صالح و مثبت، گفته آنها را تصدیق کند.
آنکه می‌گوید مؤمنم، اما یتیم را می‌راند، بر طعام مسکین کسی را وا نمی‌دارد نماز را برای تظاهر می‌خواند، از کارهای خیر و مفید جلوگیری می‌کند، این شخص مکذب دین است، با کافر و منافق چندان فرقی ندارد، کلمه أَ رَأَیْتَ ...
حاکی است که مصداق مکذب دین همین‌ها هستند، احتمال دارد منظور از «الدین»