تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٣٩٢ - نظری به سوره مبارکه

سوره تبت‌

اشاره

در مکه نازل شده و پنج آیه است‌

نظری به سوره مبارکه‌

١- «تبت» ششمین سوره است که بعد از سوره فاتحه در مکه نازل گردید [١] در ترتیب فعلی قرآن مجید سوره صد و یازده است، بعضی آن را سوره ابی لهب و بعضی سوره مسد نامیده‌اند ولی در روایات سوره «تبت» نامیده شده است.
در مجمع البیان از حضرت صادق صلوات اللَّه علیه نقل شده:
«قال: اذا قرأتم «تبت» فادعوا علی ابی لهب فانّه کان من الکذابین بالنبی صلّی اللَّه علیه و آله و بما جاء به من عند اللَّه».
٢- عدد آیات آن بالاتفاق پنج است و کسی خلاف آن را نگفته است.
٣- علّت نامگذاری ظاهرا وقوع لفظ «تبت» در اول آنست و یا آنکه این سوره حکایت از تباب و خسران دارد.
٤- سوره مبارکه بی‌شک مکی است.
٥- ابو لهب عموی رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله بود ولی به آن حضرت ایمان نیاورد و در کفر از دنیا رفت، او عداوت شدیدی بآن حضرت داشت و پیوسته او را تکذیب می‌کرد مردی بنام طارق محاربی می‌گوید در بازار «ذی المجاز» بودم، دیدم جوانی به مردم می‌گفت: «
ایها الناس قولوا لا اله الا اللَّه تفلحوا
».______________________________
(١) این سخن بنا بر نقلهایی است که در مقدمه گذشت ولی بعید است که سوره ششم باشد، ظهور سوره آنست که بعد از سال سوم بعثت و اظهار دعوت، نازل شده است.