تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٢٨٥ - نظری به کلیات سوره

إِذا صَلَّی یک آیه گفته‌اند و نیز قارئان حجازی کَلَّا لَئِنْ لَمْ یَنْتَهِ را یک آیه دانسته‌اند ولی کوفی‌ها تا لَنَسْفَعاً بِالنَّاصِیَةِ را یک آیه شمرده‌اند.
به نقل تفسیر خازن: این سوره دارای نود و دو کلمه و دویست و هشتاد حرف است.
٣- نامگذاری آن به سوره «علق» ظاهرا به علّت وقوع این کلمه در اول آنست، در روایات اهل بیت علیهم السّلام سوره «اقرء باسم ربک» نامیده شده است.
٤- در زمینه نزول سوره مبارکه در تفاسیر اهل سنت نقل شده: که بعد از آمدن وحی، رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله خدیجه را از آن، با خبر کرد، هر دو پیش «ورقه» پسر عموی خدیجه آمدند، ورقه بعد از گفتگو با آن حضرت گفت: ناراحت مباش این نبوت است.
ناگفته نماند: این مطلب از اهل بیت علیهم السّلام نقل نشده است و باید آن را تکذیب کرد که متضمن شک آن حضرت در نبوت خویش است.
در المیزان بعد از اشکال در نقل بالا، فرموده است: حق آنست که وحی نبوت و رسالت ملازم با یقین رسول به رسالتش و نبی به نبوتش از جانب خداست چنان که از اهل بیت علیهم السّلام نقل شده است.
٥- به هر حال رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله در سال چهلم از سن مبارکش در کوه «حراء» بودند که در بیست و هفتم ماه رجب اولین بار جبرئیل نازل گردید و این سوره را برای آن حضرت آورد و رسالت او را به وی اعلام کرد [١].

---

[١] عجیب است که آقای طالقانی در تفسیر پرتوی از قرآن می‌نویسد: «بنا بر مشهور در شب یا روز هفدهم رمضان ندای «اقرء» به آن حضرت آمد. با آنکه شیعه اجماع دارد که بعثت آن حضرت در بیست و هفت رجب بوده است، آنچه ایشان گفته است قول اهل سنت می‌باشد.