تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ١٣٧ - کلمهها

کلمه‌ها

کتاب: در اصل مصدر است به معنی نوشتن، ولی به معنای مفعول (نوشته شده) به کار رود، منظور از آن در آیه ظاهرا اعمال مجسم شده است.
ابرار: برّ (بفتح اول): نیکوکار، جمع آن ابرار است.
علیین: طبرسی فرموده: علّیون به معنی علوّ مضاعف (چند برابر) است و برای اظهار تفخیم و عظمت شأن با واو جمع بسته شده و به اولوا العقل تشبیه گردیده است، علّیون مراتب بالایی است توأم با جلال، اهل لغت آن را جمع علی (به کسر عین و تشدید لام و یاء) گفته‌اند ولی ظاهرا مفرد مضاعف است.
نعیم: نعمت وسیع و گسترده. مفرد است جمع نیست.
ارائک: اریکه: تخت زینت شده. جمع آن ارائک است.
نضرة: طراوت. زیبایی. «النضرة: الحسن کالنظارة».
رحیق: راغب رحیق را خمر، طبرسی شراب خالص، صحاح شراب صاف گفته است، این کلمه فقط یک بار در قرآن مجید آمده است.
مختوم: مهر شده. ختام»: آنچه با آن مهر می‌کنند یا آخرین طعم.
بعضی آن را مهر گفته‌اند.
یتنافس: تنافس به معنی مسابقه دو نفر است در رسیدن به چیز مطلوب.