تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٢٠٠ - کلمهها

کلمه‌ها

غاشیة: غشی: پوشاندن و فراگرفتن «غشیه الامر: غطاه» غاشیه: فراگیرنده و پوشاننده، آخرت را غاشیه گفته است که عموم را فرا می‌گیرد واحدی از آن مستثنی نیست وَ حَشَرْناهُمْ فَلَمْ نُغادِرْ مِنْهُمْ أَحَداً خاشعة: ذلیل و متواضع «خشع خشوعا: ذل و تطامن».
ناصبة: نصب (بر وزن عقل): رنج دادن، رنج دیدن و بر پا داشتن مراد از آن در آیه «رنج دیده و زحمت کشیده» است.
حامیة: حمی: حرارت شدید «حمی النهار و حمی التنور: اشتد حرهما» «حامیه»: شدید الحرارة.
آنیة: انی (بر وزن عقل و جسر): نزدیک شدن و رسیدن عَیْنٍ آنِیَةٍ چشمه‌ای که آبش به شدت حرارت رسیده است.
ضریع: طعام اهل آتش است. در نهایه گوید: علفی است در حجاز که خارهای بزرگ دارد. در مجمع فرموده: علفی است که شتر آن را می‌خورد، نفع و ضرری ندارد.
لا یسمن: سمن (بر وزن عقل): چاقی. اسمان: چاق کردن «لا یسمن»:
فربه نمی‌کند.
ناعمة: ناعم: صاحب نعمت. کسی که در نعمت است مؤنث آن ناعمه است.
لاغیة: لغو: کلام بی فائده «لاغیة» کلام قبیح و بی فائده.
اکواب: کاسه‌ها، جام‌ها، مفرد آن کوب است (طبرسی و راغب).
نمارق: نمرق و نمرقه: پشتی «النمرق: الوسادة» جمع آن نمارق است