تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٣٤٨ - نظری به سوره مبارکه

سوره همزه‌

اشاره

در مکه نازل شده و نه آیه است‌

نظری به سوره مبارکه‌

١- همزه سی و دومین سوره است که بعد از سوره قیامت در مکّه نازل گردید [١] در ترتیب فعلی قرآن مجید سوره صد و چهار است، به نظر می‌آید که در اواخر سال سوم بعثت و یا در سال چهارم نازل شده باشد آن گاه که رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله پس از نزول فَاصْدَعْ بِما تُؤْمَرُ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِکِینَ حجر/ ٩٤، دعوت خود را آشکار کرده بود.
٢- به اجماع قارئان عدد آیات آن نه است و کسی در آن اختلافی ندارد آن دارای سی کلمه و صد و سی حرف است.
٣- علّت تسمیه آن، وقوع لفظ «همزه» در اول آنست.
٤- این سوره به شهادت آیات و آهنگ آن، مکی است مفسران نیز چنین گفته‌اند.
٥- این سوره حالات و خلق بد مردمان مادی را که متکی به ثروت و قدرت هستند، مجسم می‌کند، اینگونه اشخاص در اثر نبودن تربیت توحیدی، اوّلا:
ناز فروش می‌شوند، مردم را تحقیر می‌کنند، عیب جو و طعنه زن هستند.
ثانیا: چنان به ثروت و قدرت تکیه می‌کنند گویی در دنیا همیشگی هستند از آنها در دنیا جز شر و فساد به وجود نمی‌آید و در آخرت بعذاب خدا گرفتار می‌شوند، تربیت توحیدی، انسان را از اینگونه حالات و رویه‌ها نجات می‌دهد.