تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٣٤٤ - کلمهها

[سوره العصر (١٠٣): آیات ١ تا ٣]

اشاره

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ
وَ الْعَصْرِ (١) إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِی خُسْرٍ (٢) إِلاَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ (٣)
به نام خدای رحمان رحیم
١- قسم به روزگار
٢- که انسانها در خسران هستند
٣- مگر کسانی که ایمان آورده و اعمال شایسته انجام دهند و یکدیگر را به حق و استقامت سفارش کنند.

کلمه‌ها

عصر: روزگار. وقت عصر (آخر روز). آن در اصل به معنی فشردن است، چون به معنی دهر و روزگار باشد جمع آن عصور آید در اقرب الموارد گوید: «العصر: الدهر».
خسر: خسر و خسران: کم شدن و کم کردن، لازم و متعدی هر دو آید ضرر و زیان را به علت کم شدن، خسر و خسران گفته‌اند.
تواصوا: تواصی: سفارش کردن و وصیت کردن به همدیگر.
حق: شی‌ء حتمی و ثابت. راغب گوید: حق در اصل به معنی مطابقت و موافقت است. دین حق یعنی دینی که مطابق با واقع است.