تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٢٧٢ - شرحها

کلمه‌ها

نشرح: شرح: وسعت دادن. «شرح الشی‌ء: وسعه» شرح صدر کنایه از خویشتن داری و تحمل مصائب است.
وضعنا: وضع: گذاشتن، مثل گذاشتن بار به زمین. منظور از آن در آیه برداشتن سنگینی و آسان کردن کار است.
وزر: ثقل و ثقیل. اسم و مصدر هر دو آمده است، اغلب در بار گناه به کار می‌رود ولی گاهی در غیر گناه نیز می‌آید چنان که در آیه شریفه به معنی سنگینی بار رسالت است.
انقض: نقض: شکستن. خواه ظاهری باشد مانند شکستن استخوان و خواه معنوی، مانند شکستن پیمان. انقاض را سنگینی کردن گفته‌اند «انقضه: اثقله» شاید آن مبالغه در سنگین باشد.
عسر: سختی و دشواری. «بسر» سهولت و آسانی.
فانصب: نصب (بر وزن عقل): رنج دادن. رنج دیدن و برپا داشتن. آن در آیه فعل امر است یعنی: تلاش کن و خودت را به زحمت انداز.
آن در آیه از باب «علم یعلم» است و اگر از باب «ضرب یضرب» باشد به کسر صاد آید به معنی نصب کن است.

شرحها

در این آیات، اول موهبتهایی که به آن حضرت داده شده بیان می‌شود، سپس نتیجه گرفته می‌شود که مشکلات با استقامت آسان می‌شود إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْراً و چون فعالیت و تلاش باید دائمی و پیوسته باشد لذا فرمان می‌رسد چون از کاری