داستان ياران - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٤ - مجاهدى خستگى ناپذير

نظرند و تبعيّت از آنها، همچون پيروى جاهل از عالم است. امّا پيروى از آبا و اجداد در پرستش بتها، پيروى جاهل از جاهل مى‌باشد و روشن است كه پيروى جاهل از عالم امرى شايسته، و تبعيّت جاهل از جاهل امرى ناپسند است.

« «وَمَا لِى لَاأَعْبُدُ الَّذِى فَطَرَنِى وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ»؛ چرا كسى را پرستش نكنم كه مرا آفريده، و همگى به سوى او بازگشت داده مى‌شويد؟!». [١]

دليل دوم آن مرد مجاهد اين است كه: بت‌ها نه ما را آفريده‌اند تا به شكرانه اعطاى نعمت آفرينش، آنها را بپرستيم. و نه سروكار ما پس از مرگ با آنهاست كه از ترس عقاب و به طمع ثواب و عطايشان در مقابلشان سجده كنيم. بلكه بايد خدايى را بپرستيم كه هم ما را آفريده، و هم به ما روزى مى‌دهد، و هم به سوى او بازمى‌گرديم. معبود ما بايد كسى باشد كه آغاز كار ما با او بوده و در ادامه مسير همواره تحت عنايات و الطاف او هستيم، و پايان كارمان نيز با اوست، و خلاصه همه چيزمان به دست باكفايت اوست.

« «أَتَّخِذُ مِنْ دُونِهِ آلِهَةً إِنْ يُرِدْنِ الرَّحْمَنُ بِضُرٍّ لَّا تُغْنِ عَنِّى شَفَاعَتُهُمْ شَيْئاً وَلَا يُنقِذُونِ»؛ آيا غير از او معبودانى انتخاب كنم كه اگر خداوند رحمان بخواهد زيانى به من برساند، شفاعت آنها كمترين فايده‌اى براى من ندارد و مرا (از مجازات او) نجات نخواهند داد؟!». [٢]

سومين دليل آن مرد باايمان اين بود كه: اگر همچون شما به پرستش بت‌ها بپردازم و خداوند رحمان زيانى به من برساند و عذابى بر من نازل كند، آيا اين بتهاى بى جان مى‌توانند از من دفاع كنند؟ آيا قادرند به درگاه الهى شفاعت نمايند تا خداوند از عذاب و مجازاتم صرف‌نظر كند؟ پاسخ همه اين پرسشها منفى‌

[١]. سوره يس، آيه ٢٢.

[٢]. سوره يس، آيه ٢٣.