داستان ياران - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٦ - پيوند حضرت موسى و حضرت شعيب عليهما السلام

ارزشمندى خواهد شد. به سه نمونه از اين ويژگى‌ها توجّه فرماييد:

١. طراوت و تازگى؛ قرآن مجيد همواره باطراوت و تازه است و هيچ‌گاه كهنه نمى‌شود. شخصى خدمت امام صادق عليه السلام رسيد و عرض كرد: يابن رسول اللَّه، چرا هر چه قرآن را تلاوت و مطالعه مى‌كنيم كهنه نمى‌شود، بلكه باطراوت‌تر و تازه‌تر مى‌شود؟ امام عليه السلام فرمود:

«لأنّ اللّه تبارك وتعالى لم يجعله لزمان دون زمان ولا لناس دون ناس فهو فى كلّ زمان جديد، وعند كلّ قوم غضّ الى يوم القيامة

؛ به‌خاطر آن كه خداوند تبارك و تعالى قرآن را براى زمان معيّنى نازل نكرده و اختصاص به جمعيّت خاصى نداده است، لذا در تمام زمانها و نزد تمام اقوام و جمعيّتها تا روز قيامت جديد و باطراوت است». [١]

ما اين مطلب را به هنگام نوشتن تفسير نمونه تجربه كرديم. زمانى كه نوشتن تفسير نمونه را آغاز نموديم تفاسير مهم شيعه و اهل سنّت، مورد توجّه بود، ولى در عين حال ما در تفسير نمونه به نكات جديدى دست يافتيم كه در كتابهاى تفسيرى گذشته نبود، همان‌گونه كه در تفاسيرى كه ان‌شاءاللّه بعد از ما نوشته خواهد شد به نكات جديدى مى‌رسند كه ما به آنها نرسيده‌ايم. خلاصه اين كه، اين طبيعت قرآن است كه همراه زمان پيش مى‌رود و اختصاص به زمان خاصّى ندارد.

٢. فراگير بودن آن؛ ويژگى ديگر قرآن مجيد اين است كه اختصاص به قشر خاصّى از مردم ندارد. همان‌گونه كه عالمان بزرگ و فلاسفه و دانشمندان عظيم‌الشّأن از آن بهره مى‌گيرند، مردم عوام و بيسواد (كه قادر بر تلاوت قرآن هستند) نيز در حدّ توان و درك خود از آن استفاده مى‌كنند. اين ويژگى در كتابهاى ديگر ديده نمى‌شود. لذا براى دوران ابتدايى كتابى مخصوص، و براى‌

[١]. ميزان الحكمة، ج ٨، باب ٣٢٩٤، ح ١٦٤٣٥.