داستان ياران - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢ - هشت آيه اوّل سوره كهف

درس استفاده از قدرت براى حمايت از ضعيفان و نيازمندان جامعه را مى‌دهد.

همان‌گونه كه ذوالقرنين با استفاده از قدرت بى‌نظيرش به حمايت از گروهى از مظلومان پرداخت.

هشت آيه اوّل سوره كهف‌

خداوند متعال در ابتداى اين سوره، و قبل از بيان سرگذشت اصحاب كهف، و به عنوان مقدّمه نقل آن داستان، مطالب مهمّى را ضمن هشت آيه بيان مى‌كند، كه مرورى كوتاه بر اين آيات خالى از فايده نيست.

در آيه اوّل مى‌فرمايد:

« «الْحَمْدُ للَّهِ الَّذِى أَنزَلَ عَلَى‌ عَبْدِهِ الْكِتَابَ وَلَمْ يَجْعَلْ لَّهُ عِوَجَا»؛ حمد مخصوص خدايى است كه اين كتاب را بر بنده (برگزيده) اش نازل كرد، و هيچ‌گونه كژى در آن قرار نداد».

از ميان صفات فراوان خداوند، كه همچون ذاتش بى‌نهايت است، بر مسأله نزول قرآن، و از ميان صفات شايسته پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله بر ارزشمندترين و برترين صفت، يعنى عبوديّت و بندگى آن حضرت، انگشت گذاشته شده است. همان عبوديّت و بندگى‌اى كه حضرت على عليه السلام به آن افتخار نموده و اعلان مى‌دارد:

«إلهي كَفى‌ بي عِزّاً انْ اكُونَ لَكَ عَبْداً

؛ خدايا اين عزّت مرا بس كه بنده خدايى چون تو باشم». [١] عدد صفر هر چقدر زياد باشد ارزشى ندارد، امّا هنگامى كه متّصل به بى‌نهايت مى‌شود رنگ بى نهايت مى‌گيرد. عبوديّت يعنى چه؟

عبوديّت را مى‌توان در اين قطعه شعر ترسيم كرد: