داستان ياران - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٥ - مجاهدى خستگى ناپذير

است. آنها نه تنها قادر بر حمايت از عابدان خود نيستند، كه نمى‌توانند از خودشان دفاع كنند، بلكه نيازمند حمايت عابدان خود هستند. آيا معبودى كه هيچ خاصيّت و اثرى ندارد و نيازمند به عابد خويش است سزاوار پرستش مى‌باشد؟

« «إِنِّى إِذاً لَفِى ضَلَالٍ مُّبِينٍ»؛ اگر چنين كنم، من در گمراهى آشكارى خواهم بود». [١] مرد مجاهد پس از بيان استدلالهاى سه گانه و قوى فوق مبنى بر حقانيّت فرستادگان حضرت عيسى عليهم السلام و اهليّت پروردگار جهان براى عبادت، و نااهلى بت‌ها براى پرستش، خطاب به بت پرستان گفت: من هرگز اين بت‌ها را نمى‌پرستم كه اگر چنين كنم در گمراهى آشكارى خواهم بود.

گاه انسان گمراه است، امّا گمراهى‌اش مخفيانه است. راه‌هاى متعدّدى جلوى پاى اوست، كه همه ظاهرى خوب و پرجاذبه دارند و او راه صحيح را گم كرده و قدم در بيراهه مى‌گذارد. امّا گاه گمراهى‌اش آشكار و واضح است. جوانى كه در عصر و زمان ما به دنبال مواد مخدّر مى‌رود، گمراهى‌اش واضح و آشكار است چون مى‌داند كه با اين كار خودش را خوار و ذليل و بى‌اعتبار، و خانواده‌اش را بدبخت و غصّه دار، و اقوام و فاميلش را ناراحت و بى قرار مى‌سازد. ملّتى كه دست به اختلافات داخلى مى‌زنند در (ضلال مبين) هستند؛ چون با دست خود به اهداف دشمن كمك كرده، و اقتدار و عظمت خود را قربانى نموده، و قلب شيطان را شاد كرده‌اند.

« «إِنِّى آمَنْتُ بِرَبِّكُمْ فَاسْمَعُونِ»؛ (به همين دليل) من به پروردگارتان ايمان آوردم؛ پس به سخنان من گوش فرا دهيد». [٢] بت پرستان نه تنها به سخنان مستدل‌

[١]. سوره يس، آيه ٢٤.

[٢]. سوره يس، آيه ٢٥.