داستان ياران - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٦ - مجاهدى خستگى ناپذير

و منطقى و متين آن مرد مجاهد گوش فرا ندادند و بر ضلالت آشكارشان اصرار داشتند، كه آن مرد باايمان را به شهادت رساندند. قرآن مجيد در مورد كشته شدن او صريحا چيزى نفرموده، ولى از آيات بعد، كه از رفتن وى به بهشت سخن گفته، اين مطلب استفاده مى‌شود. توجّه فرماييد:

« «قِيلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ قَالَ يَا لَيْتَ قَوْمِى يَعْلَمُونَ* بِمَا غَفَرَ لِى رَبِّى وَجَعَلَنِى مِنَ الْمُكْرَمِينَ»؛ (سرانجام او را شهيد كردند و) به او گفته شد: وارد بهشت شو. گفت: اى كاش قوم من مى‌دانستند، كه پروردگارم مرا آمرزيده و از گرامى داشتگان قرار داده است!». [١]

دو نكته در اين آيات قابل توجّه است:

١. منظور از بهشتى كه در آيه مورد بحث مطرح شده، بهشت دوزخى است نه بهشت جهان آخرت؛ زيرا تا جهان به پايان نرسد و نابود نگردد و تمام انسانها مبعوث نشوند، كسى به بهشت و جهنّم جهان آخرت نمى‌رود، بلكه همه به بهشت و دوزخ برزخى مى‌روند. و لذا در روايتى از امام سجّاد عليه السلام مى‌خوانيم:

«انّ القبر روضة من رياض الجنّة، او حفرة من حفر النّيران‌

؛ قبر باغى از باغ‌هاى بهشت، يا حفره‌اى از حفره‌هاى دوزخ است». [٢]

٢. آن مرد مجاهد بعد از شهادت و رفتن به بهشت باز هم به فكر نجات قومش بود و براى آنها دلسوزى مى‌نمود. لذا آرزو كرد كه اى كاش آنها بودند و نعمتهايى كه خداوند به او داده را مشاهده مى‌كردند، و در نتيجه ايمان مى‌آوردند. مردان خدا همه اين گونه‌اند. پيامبر اكرم حضرت محمد صلى الله عليه و آله در جنگ احد متحمّل آزار و اذيتهاى فراوان شد. دندان مباركش را شكستند، پيشانى‌اش را

[١]. سوره يس، آيه ٢٦ و ٢٧.

[٢]. بحار الانوار، ج ٦، ص ٢١٤، ح ٢.