پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٧ - * آرزوهاى دور و دراز!

بعضى نيز ريشه اصلى اين كلمه را تقدير و فرض و تصوير مى‌دانند [١] و آرزوها را از اين نظر امانى مى‌گويند كه انسان در دل خويش آنها را تقدير و تصوير مى‌كند.

به هر حال هنگامى كه مؤمنان در قيامت در پرتو ايمان به سرعت صحنه محشر را به سوى بهشت مى‌پيمايند منافقان فرياد مى‌زنند: نگاهى هم به ما كنيد تا از نور شما استفاده كنيم، آنها مى‌گويند به پشت سرباز گرديد (به دنيا) و از آن‌جا نورى فراهم سازيد، در اين موقع ديوارى ميان آنها زده مى‌شود كه درى دارد، درونش رحمت است و برونش عذاب. (حديد/ ١٣)

اين‌جا است كه فرياد منافقان بلند مى‌شود مى‌گويند مگر ما با شما نبوديم؟ مگر ما با شما در دنيا در يك جامعه زندگى نمى‌كرديم؟ در اين‌جا نيز مقدارى از راه را با شما بوديم چه شد ناگهان از ما جدا شديد شما به سوى رحمت الهى رفتيد و ما را در چنگال عذاب رها ساختيد؟!

اين‌جاست كه در پاسخ به آنها مى‌گويند: درست است همه با هم بوديم، در كوچه و بازار، گاه در سفر و حضر و گاه همسايه هم بوديم و حتى گاهى در يك خانه زندگى مى‌كرديم، ولى شما گرفتار پنج خطاى بزرگ شديد نخست اين‌كه با پيمودن طريق كفر و نفاق خود را به هلاكت افكنديد و فتنه‌گرى داشتيد (ولِكنَّكُمْ فَتَنْتُم انْفُسَكم).

ديگر اين‌كه پيوسته انتظار شكست مسلمانان و حتى مرگ پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم را داشتيد و در هر كار خير تعلل مى‌ورزيديد (وَتَرَبَّصتُم).

سوّم اين‌كه شما در همه چيز ترديد مى‌كرديد خصوصاً در امر معاد و حقانيت اسلام‌ (وَارْتَبْتُم).

چهارم اين‌كه آرزوهاى دور و دراز شما را فريب داد و پرده بر عقل و فكرتان‌

[١]. مجمع البحرين طريحى.