پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٩ - شرح مفردات

است، در تفسير «الميزان» چنين آمده است كه «ملكوت» در عرف قرآن چنانكه از آيه (٨٣ يس) «فَسُبْحانَ الَّذِىِ بِيَدِهِ مَلَكُوْتُ كُلِّ شَيْئىٍ؛ منزه است آن كس كه حكومت هر چيزى در دست اوست» به معناى صورت باطن اشيا است كه ارتباط با پروردگار دارد، و همواره مشاهده اين صورت باطن با ايمان يقينى همراه است. [١]

* «فُوأد» چنانكه قبلًا به طور مشروح بيان كرديم به معناى قلب و روح است هنگامى كه افروختگى و پختگى پيدا كرده باشد، از ماده‌ فَأْد» (بر وزن ابْر) به معناى برشته كردن است.

«اجِدُ» از ماده‌ «وجود» به معناى يافتن است، گاه اين يافتن به وسيله يكى از حواس ظاهر صورت مى‌گيرد، مانند ديدن با چشم، و شنيدن با گوش، يا احساس بو به وسيله شامه، و گاه به وسيله حواس درون صورت مى‌گيرد، مانند احساس گرسنگى يا سيرى و يا غم و اندوه و گاه به وسيله عقل صورت مى‌گيرد مانند يافتن خداوند از طريق دلايل مختلف.

* «تمثل» از ماده «مُثُول» (بر وزن عقول) به معناى ايستادن در برابر شخص يا چيزى است كه‌ مُمَثَّل‌ (بر وزن مفصل) به شخص يا چيزى مى‌گويند كه به شكل شخص يا چيزى ديگرى نمايان گردد. در روايات اسلامى و تواريخ موضوع تمثل مكرر آمده است، از جمله در مورد ظاهر شدن ابليس در «دارالندوه» در مقابل مشركان عرب، آن روز كه براى نابودى پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم نقشه مى‌كشيدند، او در شكل پير مردى خيرانديش و خيرخواه ممثل شد!

و همچنين ممثل شدن دنيا به صورت يك زن زيبا و دلربا در برابر على عليه السلام كه قدرت نفوذ در آن حضرت را نيافت كه داستانش معروف است، و يا مجسم شدن اعمال انسان در قبر و در قيامت، هر كدام در صورت مناسبى، كه در روايات اسلامى از آن تعبير به تمثيل شده است، و مفهوم همه آنها اين است كه چيز يا شخصى صورتاً به شكل موجود ديگرى در مى‌آيد بى‌آن‌كه باطن و

[١]. الميزان، جلد ٨، صفحه ٣٦٤.