پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٣ - تفسير و جمعبندى

بعد مرتد شدند، مى‌گويد: اين ارتداد به خاطر آن نيست كه چيزى بر خلاف حق در اسلام ديده باشند، بلكه آنها زندگى دنيا را بر آخرت ترجيح دادند، و به همين جهت با اسلام وداع گفتند، و به وادى كفر قدم نهادند، و چون شايسته هدايت نيستند خداوند هدايتشان نمى‌كند، بلكه به خاطر دنيا پرستى بر قلب و گوش و چشم آنها مهر مى‌نهد، و درهاى معرفت را به روى آنها مى‌بندد، در نتيجه در غفلت كامل فرو مى‌روند.

حبّ دنيا خواه در شاخه عشق به مال و ثروت باشد، يا مقام و جاه، و يا انواع شهوات ديگر، به طوفانى مى‌ماند كه در درون جان انسان مى‌وزد و تعادل ترازوى عقل را به كلى بر هم مى‌زند.

مى‌دانيم ترازوهاى دقيق را در محفظه‌اى مى‌گذارند كه كمترين نسيم به آن نوزد و حتى كسى كه مشغول سنجش با آنها موقتاً نفس را در سينه حبس مى‌كند مبادا امواج هوايى كه از ريه او خارج مى‌شود تعادل آن را بر هم زند، آيا از چنين ترازويى در برابر يك طوفان شديد كارى ساخته است؟!

دنياپرستى خواه شكل قارونى داشته باشد، و يا فرعونى، يا سامرى و يا غير آنها، مسلّماً به انسان اجازه تفكر سالم و قضاوت صحيح را نمى‌دهد، اگر آيه فوق مى‌گويد خداوند بر قلب و گوش و چشم آنها مهر مى‌نهد اين در واقع همان تأثيرى است كه در دنياپرستى قرار داده، و چون آنها به سراغ سبب مى‌روند گرفتار چنين مسببى مى‌شوند.

در احاديث اسلامى تعبيرات جالبى در اين زمينه ديده مى‌شود از جمله در حديثى امام باقر عليه السلام مى‌گويد:

«مَثَلُ الْحَريص عَلَى لدُّنْيا كَمَثَلِ دُوْدَةِ القز كُلَّمَا ازْدادَتْ مِنَ القَزِّ عَلى‌ نَفْسِها لَفّاً كانَ أَبْعَدَ لَها مِنَ الْخُرُوجِ حَتّى‌ تَمُوتَ غمّا؛ حريص بر دنيا همچون كرم ابريم است، هر قدر بيشتر ابريشم برگرد خود مى‌تند زندانى‌تر مى‌شود، و راه خروج بر او مسدودتر مى‌گردد، تا از غم و اندوه بميرد». [١]

[١]. «بحارالانوار»، جلد ٧٠، صفحه ٢٣، حديث ١٣.