ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٦٧ - تفسير

كلمه «من» براى تبعيض است.

عده‌اى معتقدند كه فقط گناهان صغيره را خدا ممكن است محو كند و آنها استدلال باين آيه ميكنند و از كلمه «من» كه بمعناى «بعض» است فقط گناهان صغيره را مى‌فهمند.

اما بعقيده ما چون محو گناه، «تفضل» و لطف خداست بنا بر اين، اختصاص به گناهان صغيره ندارد بلكه ممكن است گناهان كبيره را هم محو كند ولى اگر كلمه «من» در آيه نبود چنين فهميده ميشد كه همه گناهان محو ميشود.

بعضى كلمه «من» را زائد گرفته‌اند مانند جمله: «كل من طعامى و خذ من مالى ما شئت» يعنى هر چه ميخواهى از غذاى من بخور و از مال من بگير كه بمعناى كلى است در آيه هم عموم و اطلاق است و ظاهرش همه گناهان مى‌باشد ولى وجه اول بهتر است.

احاديثى كه در اين باب وارد شده است:

١- صدقه پنهانى فرو مى‌نشاند خشم خدا را و نابود مى‌كند گناه را هم چنان كه آتش آب را از بين مى‌برد و هفتاد بلا را دفع مينمايد.

٢- هفت دسته‌اند كه خداوند در روزى كه هيچ سايه‌اى جز سايه او نيست آنها را سايه ميدهد:

(١) پيشواى عادل.

(٢) جوانى كه در عبادت خدا بسر ميبرد و رشد ميكند.

(٣) مردى كه اگر از مسجد خارج ميشود قلبش متوجه مسجد است تا وقتى بآن باز گردد.

(٤) دو نفرى كه در راه خدا و براى خدا با هم دوستى ميورزند و با هم مى‌نشينند.

(٥) مردى كه زنى زيبا و داراى مقام او را بخود ميخواند ولى او ميگويد من از خدا مى‌ترسم و به گناه آلوده نميشوم.