ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٤٦ - تفسير

خدا تشويق ميكند و از منت گذاردن و آزار و رياء و نفاق نهى مينمايد و خبر ميدهد كه اگر منت و آزار و ريا و نفاق بود عمل باطل ميباشد.

بهمين مضمون حديثى را ابن عباس از رسول اكرم نقل نموده است كه حضرت فرمود وقتى روز قيامت شد منادى ندا ميكند بطورى كه همه صدايش را مى‌شنوند ميگويد: كجا هستند كسانى كه مردم را مى‌پرستيدند، برخيزيد و پاداش‌هاى خود را از كسانى كه براى خوش‌آيند آنها كار ميكرديد، بگيريد، من آن عملى را كه آميخته به چيزى از دنيا و اهل آن باشد نمى‌پذيرم.

و نيز از حضرت امام صادق ٧ روايت شده كه رسول خدا فرمود: كسى كه اول، احسان و نيكى كند ولى بعداً سخن زننده و آزار دهنده گويد يا منت گذارد آن احسان خود را باطل نموده است.

خداوند براى باطل شدن اجر صدقه با منت گذاردن و اذيت مثالى ميزند و ميفرمايد:(كَالَّذِي يُنْفِقُ مالَهُ رِئاءَ النَّاسِ) ... مانند كسى كه مالش را براى رياء و ديدن مردم انفاق ميكند.

امام صادق ٧ ميفرمايد:

هيچ چيز براى من عزيزتر و محبوب‌تر از آن نيست كه به مردى احسان و نيكى كنم و به دنبال آن نيكى ديگر كه آن را بكمال برساند زيرا من ديدم كه قطع احسان‌هاى بعدى نابود ميكند سپاس و پاداش احسان‌هاى قبلى را.

(وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ) خداوند كافران را هدايت نميكند يعنى كافران را بر اعمالشان پاداش نميدهد زيرا كفر، همه اعمال را نابود ميكند و جلوگير از گرفتن پاداش مى‌باشد و تنها مؤمنان‌اند كه پاداش و اجر مى‌گيرند در صورتى كه عملشان براى خدا و بر وجه صحيح انجام شده باشد.

بعضى گويند معناى آيه اينست كه خدا كافران را با اين اعمالشان به بهشت هدايت نميكند آن چنان كه مؤمنان را در نتيجه كارهايشان به بهشت مى‌برد. و بعضى ديگر چنين معنا كرده‌اند: خدا آنچه را كه بمؤمنان عطا ميكند از لطف و عنايت به كافران نميدهد.