ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٤٣ - تفسير

(يَتْبَعُها أَذىً): زيرا كسى كه اين نوع صدقه و انفاق كند نه در دنيا پاداش دارد و نه در آخرت اجرى اما سخن خوب و عفو، دو اطاعتى است كه استحقاق پاداش بر آن دو را خواهد داشت.

از رسول اكرم روايت شده است كه فرمود وقتى فقير، سؤال كرد بگذاريد سخنش تمام شود و كلامش را قطع نكنيد و پس از آن، او را با احترام و نرمى رد كنيد يا چيز مختصرى باو بدهيد زيرا گاهى كسى ميآيد كه نه انسان است و نه جن و مينگرد كه شما با آنچه خدا بشما داده است چه ميكنيد.

(وَ اللَّهُ غَنِيٌّ) و خدا بى‌نياز است از صدقات و از همه طاعت‌هاى شما و چنين نيست كه امر خدا روى نياز و احتياج او باشد بلكه بخاطر شما و نيازتان به پاداش، شما را به كارهاى نيك فرمان داد.

(حَلِيمٌ) و او بردبار است كه در كيفر دادن بشما شتاب نميكند. و بعضى گويند مقصود از اينكه خدا حليم است اينست كه تعجيل و شتاب نميكند به عقوبت و كيفر دادن به كسى كه منت ميگذارد و آزار ميدهد در صدقه‌اش. در اينجا اگر بجاى كلمه «حليم» كلمات «حميد» يا «عليم» گفته ميشد نيكو نبود.