ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٣٩ - تفسير

بيان آيه ٢٦٢

شرح لغات:

مناً: من و باصطلاح: منت يادآورى آنچه نيكى نموده كه ارزش آن را پائين ميآورد و اصل «من» بمعناى قطع است مانند آيه كريمه‌(لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ) براى ايشان است پاداش قطع نشدنى و منت گذاردن چون قطع مى‌كند آن فضيلت و حقى را كه بايد نيكوكار نصيبش شود باين مناسبت بآن «من» گفته‌اند: و واحد وزن را هم «من» گويند چون آن مقدار مخصوص را جدا ميكند.

اذى: ضرر و آسيبى كه فوراً به شخص ضرر خورده ميرسد.

خوف: ترس از وقوع ضررى كه انتظارش ميرود.

حزن: اندوه شديد.

تفسير:

وقتى خداوند فرمان به انفاق داد بدنبال آن كيفيت انفاق را بيان نمود.

(الَّذِينَ يُنْفِقُونَ) كسانى كه خارج ميكنند(أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ) اموالشان را در راه خدا(ثُمَّ لا يُتْبِعُونَ ما أَنْفَقُوا) و همراه و دنبال نميكنند نفقات و صدقاتشان را به «مناً» منت بر كسى كه بآن انفاق كرده.

(وَ لا أَذىً) و نه آزار.

منّ اينست كه بگويد: آيا اين مقدار بتو ندادم؟ آيا بتو نيكى نكردم؟ آيا تو را بى‌نياز ننمودم.

اذى: و آزار اينست كه باو بگويد خدا مرا از دست تو و گرفتارى‌هاى تو آسوده كند. و ممكن است معناى «اذى» اين باشد كه روى خودش را ترش و عبوس كند يا آنچه را كه باو ميدهد او را ناراحت كند يا او را در برابر آنچه داده به پاره‌اى‌