از طرفى خود روايت هم چنين نشانه اى را راه تشخيص بين مسلمان و كافر ندانسته است. روايت براين دلالت دارد كه مردگانى كه آلت تناسلى كوچك دارند، مى‌بايست دفن شوند بى آن كه بين مسلمانان و غير مسلمانان تفاوتى نهاده باشد؛ زيرا كوچكى آلت ـ چنان كه مى‌گويند و شايد همين نظر هم صحيح باشد ـ تنها در اشخاص نجيب و كريم يافت مى‌شود؛ چنان كه بزرگى آلت نشان از آن دارد كه شخص از دو صفت كرامت و نجابت بى بهره است.

گويا هر قدر شخص به خوى حيوانات نزديك تر شود، پاره اى از نشانه هاى حيوانات، از جمله بزرگى آلت، دراو بروز و ظهور پيدا مى‌كند.

درواقع پيامبر اكرم(ص) پس از پيروزى مسلمانان درجنگ بدر، بركفّار منّت نهاد و فرمان داد تا تنها نجيب زادگان و بزرگ زادگان آنها توسط مسلمانان به خاك سپرده شوند تا پيكرشان برروى خاك نماند. بنابراين روايت مذكور دلالت ندارد كه نشان مزبور [ كوچك بودن آلت ] وسيله اى است براى تمييز بين مسلمان و كافر. (٤١)

مگر گفته شود كه از ظاهر مصحّحه به دست مى‌آيد نشانى كه در روايت آمده براى تشخيص پيكر مسلمانان از غير مسلمانان است. و بسيار بعيد است كه پيامبر به دشمنان كافر خود قصد احسان و نيكى داشته و به خاطر آن كه برخى از ايشان انسان هاى با كرامتند فرمان به خاك سپارى جسدشان داده باشد. بنابراين مى‌توانيم از روى تعبد و بى آن كه سرّ اين نشان بر ما هويدا باشد، كوچك بودن آلت تناسلى را براى تشخيص اسلام اجساد مشكوك، به كار بنديم.

مورد ششم: هرگاه جنين در شكم مادر بميرد و [ به خاطر اسلام والدين] محكوم به اسلام باشد آيا درحكم مسلمان مرده است تا بگوييم بسان آن ميّت مسلمان، تشريح يا بريدن اعضاى آن جنين حرام است؟

(٤١) تنقيح، ج٨، ص٢٠٢.