برحرمت تشريح جنين پيش از دميدن روح ندارد؛ زيرا ساقط كردن جنين غير از آن است كه جنين را پس از آن كه خود به خود سقط شده و بميرد با تشريح مورد تعرض قرار دهيم. بنابراين حرمت ساقط كردن جنين با حرمت تشريح جنين پس از سقط شدن و مردن خود به خود ارتباطى ندارد.

بلى، از اين كه در برخى روايات براى اثبات ديه و مقدار آن، ميّت مسلمان، به جنينى كه هنوز روح درآن دميده نشده، تشبيه شده، مى‌توان برداشت كرد كه جنين حتى پيش از دميدن روح، دراحكام با ميّت مسلمان همسان است. به ويژه آن كه عنوان «ميّت» درمثل آيه شريفه {وكنتم أمواتا فأحياكم ثم يميتكم ثم يحييكم} (٤٤) بر جنين پيش از دميدن روح اطلاق شده است.

بنابراين تشريح و بريدن و كارهايى از اين دست نسبت به جنين جايز نيست. ليكن از مفهوم موثّقه سماعه به دست مى‌آيد كه احكام تجهيز ميّت نسبت به جنين پيش از كامل شدن آفرينش جارى نيست. از اين رو نگاه دارى جنين در ظرف شيشه اى و امثال آن مانعى ندارد مگر آن كه اجماعى برخلاف آن قائم شود.

مورد هفتم: اگر كسى مال ديگرى را فرو دهد در صورتى كه آن مال با بلعيدن تلف شده باشد مشكلى وجود ندارد. اما اگر عين آن مال در شكم آن شخص مانده و او بميرد، آيا جايز است شكم او را پاره كنند تا آن مال خارج شود يا آن كه چنين كارى روا نيست و درصورت امكان مى‌بايست بدل آن مال به صاحبش پرداخت شود؟

از شيخ طوسى حكايت شده كه دركتاب خلاف آورده است:

ما دراين مورد نصّى نداريم. بهتر است شكم اين شخص پاره نشود؛ به خاطر روايت «حرمة المسلم ميّتا كحرمته حيّا» و همان گونه كه شكم انسان زنده به خاطر درآوردن مال ديگرى پاره نمى‌شود، طبق اين روايت شكم مرده نيز دريده نمى‌گردد.

(٤٤) سوره بقره، آيه٢٨.