نگاهی گذرا به حقوق بشر از دیدگاه اسلام - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٣ - ٨ منابع حقوق بشر در اسلام

به آن دسترس نداريم؛ يعنى آنان حكم را از رواياتي استفاده ‏كرده‏اند که در اختيار داشته‌اند. پس حجيت اجماع از آن روست كه از سنت حكايت مى‏كند و در نهايتْ كاشِف از ارادة تشريعى خداى متعال است.

همين‌طور «عقل» نيز منبع مستقلي به شمار نمي‌رود، بلكه احکام عقل زماني معتبر است كه بتواند به‌طور قطع ارادة تشريعى الهى را كشف كند. دلايل و منابع ديگرى هم كه نام برديم صلاحيت منبع حقوق‏ بودن را ندارند، زيرا حجيت برخى از آنها به كلى نفى و انكار شده است و بقيه نيز در غالب موارد به يكى از ادلة چهارگانة كتاب، سنت، اجماع و عقل بازمي‌گردند. پس بايد گفت كه همة حقوق اسلامى، از جمله حقوق بشر، مستند به خواست خداى متعال است. كتاب، سنت، اجماع و دليل عقل هم فقط از اين جهت حجيت دارند كه ارادة خداى متعال را كشف مى‏كنند و هرگز در عرض ارادة تشريعى الهى، منابعى مستقل به شمار نمي‌آيند.[١]