نگاهی گذرا به حقوق بشر از دیدگاه اسلام - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٣٩ - ب) وظايف مرد

زندگى زن (و فرزندان) است. بر شوهر واجب است كه هزينة خوراك، پوشاك، مسكن و ساير ضروريات زندگى همسر خود را بپردازد؛ بچه دار باشد يا نباشد. نبايد گفت چون پرداخت هزينة زندگى زن در مقابل رنج‌هايي است كه وى در دوران باردارى، شيردهى، بچه‌دارى و خانه‌داري متحمل مى‌شود، پس پرداخت هزينة زندگى زنى نازا، مريض يا معلول بر شوهر واجب نيست، زيرا در مقام وضع احكام و قوانين اجتماعى و تعيين حقوق و تكاليف افراد جامعه، هميشه بايد اوضاع و احوال اغلب را لحاظ كرد و موارد استثنايى نمي‌تواند ملاك باشد. حكمت‌هايى كه در مرحلة وضع مقررات اجتماعى در نظر گرفته مى‌شود، همين كه در اكثريت قاطع مواردْ تحقق داشته باشد، كافى است. پرداخت هزينة زندگى زن نيز بر اساس حكمت‌هاى نوعى واجب است؛ يعنى چون در نوع خانواده‌ها زن متكفل تكاليفي از قبيل باردارى، شيردهي، بچه‌دارى و خانه‌دارى است، ضرورت دارد كه پرداخت هزينة زندگى او بر شوهر واجب شود.

اگر پرداخت هزينة زندگى زن بر شوهر واجب باشد، نفقة فرزندان نيز به طريق اولى واجب خواهد بود. به همين دليل، زن حق دارد در برابر شير دادن به بچه و پرستارى و مراقبت از وي از شوهرش مطالبة مزد كند. اين مزد در واقع بخشي از هزينة زندگي فرزند است كه پدر به مادرش مي‌پردازد. پس بر مرد است كه هزينة زندگي خانواده‌اش را بپردازد. ثبوت چنين تكليف الزامي نسبتاً دشواري بر عهدة مرد، ايجاب مي‌كند كه زمينه و امكان فعاليت اقتصادي براي او بيشتر از زن باشد. البته زناني هم هستند كه شوهر ندارند و مجبورند براي ادامة زندگي خودشان كار كنند يا زناني هم هستند كه مي‌خواهند اضافه بر خانه‌داري در بيرون از منزل نيز فعاليت اقتصادي و درآمد داشته باشند اما به هر حال بايد پذيرفت كه در هر جامعه، و به ويژه در جامعة مطلوب و آرماني اسلام، مردان بيش از زنان عهده‌دار تأمين هزينة زندگي هستند. اسلام به طور جدي خواستار آن است كه كانون خانوادگي ثابت و مستحكم باشد. به همين دليل،