نگاهی گذرا به حقوق بشر از دیدگاه اسلام - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٦١ - رعايت حجاب

ممنوعيت چشم‌چراني

براى اينكه غريزة جنسى به نحو غير طبيعى تحريك نشود و زمينة ابتلا به آلودگيها و مفاسد جنسى را فراهم نياورد، به مرد و زن تكليف شده است كه چشم‌چرانى نكنند: «قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصارِهِمْ وَ يَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ...وَ قُلْ لِلْمُؤْمِناتِ يَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصارِهِنَّ وَ يَحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ؛[١] اى پيامبر به مردان مؤمن بگو كه ديدگان خويش (از خيره نگريستن به زنان) باز گيرند و دامان خود را نگهدارند... و به زنان مؤمن بگو كه ديدگان خويش (از خيره نگريستن به مردان) باز گيرند و دامان خود را نگهدارند». در هر دو آية شريفه، چشم‌پوشي قبل از حفظ فرج آمده است و اين خود مى‌رساند كه حكمت منع اين است كه چشم‌چرانى انسان را به فساد جنسى سوق مى‌دهد.

رعايت حجاب

باز به همين منظور يعنى براى اينكه غريزة جنسى (در مردان) همان مقتضيات طبيعى و معتدل خود را داشته باشد تا منشأ آثار مطلوب گردد و انسان را از زندگى خانوادگى راضى و بدان قانع سازد، زنان امر به حفظ حجاب شده‌اند: «وَلا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلاّ ما ظَهَرَ مِنْها وَ لْيَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلى جُيُوبِهِنَّ... وَ لا يَضْرِبْنَ بِأَرْجُلِهِنَّ لِيُعْلَمَ ما يُخْفِينَ مِنْ زِينَتِهِنَّ؛[٢] (اى پيامبر، به زنان مؤمن بگو كه) زيور خويش نمايان نكنند جز آنچه آشكار است، و سرپوشهايشان را بر گريبانهاى خود بزنند (گريبان خود را با سرپوششان بپوشانند)... و پاى نكوبند براى اينكه آنچه از زيورشان نهان مى‌دارند دانسته شود». و همچنين: «يا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأزْواجِكَ وَ بَناتِكَ وَ نِساءِ الْمُؤْمِنِينَ يُدْنِينَ عَلَيْهِنَّ مِنْ جَلاَبِيبِهِنَّ ذلِكَ أَدْنى أَنْ يُعْرَفْنَ فَلا يُؤْذَيْنَ؛[٣]اى پيامبر، به همسرانت و دخترانت و زنان مؤمنان بگو كه روپوشهايشان را بر خود بپيچند، اين كارها مناسب‌تر است براى اينكه بشناسندشان و آزارشان

نور (٢٤)، ٣٠ ـ ٣١.