نگاهی گذرا به حقوق بشر از دیدگاه اسلام - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٢٥ - يادآوري چند نكته

و خشمناك به خانه برگشت و به شوهرش حضرت على بن ابى‌طالب† نيز در پاسخ همسر عزيزش و براى تسليت و دلدارى او سخنانى گفت. اگر وقوع چنين گفت‌وگويى ميان دختر پيامبر و امير مؤمنان ـ سلام الله عليهم اجمعين ـ حقيقت داشته باشد و آن‌گاه در سخنان آن دو بزرگوار نيك تأمل كنيم، درمي‌يابيم كه گفتار حضرت زهرا(عليها السلام) رنگ عاطفى شديدى دارد، در صورتى كه در كلام حضرت علي‌(عليه السلام) جنبة تعقل، تدبر، ژرف‌بينى و دورانديشى غلبه دارد.[١] با توجه به اينكه هر دو بزرگوار از معصومان(عليهم السلام)  هستند و جز براى كسب رضاى خداى متعال و به منظور تحقق بخشيدن به اهداف الهى دست به كارى، اعم از گفتار و كردار، نمى‌زنند، تفاوت رفتارهايشان فقط نشان‌دهندة اين است كه مسئلة مورد گفت‌وگو ابعاد و جهات گوناگون داشته و هر كدام به مقتضاى ويژگيهاى خود به يكى از آن جنبه‌ها بيشتر پرداخته است. به بيان ديگر، عبادت، عبوديت، عمل به تكليف و انجام وظيفه جنبه‌هاى فراواني دارد و هر يك از آنها در موضعگيريهاى يكى از اين بزرگان تجلي مى‌نمايد. به هر حال، در اصل رسيدن به كمال حقيقى ميان زن و مرد تفاوتي نيست. ممكن است ميزان تقرب زنى به خداى متعال بسى بيشتر از ميزان تقرب بسيارى از مردان باشد و برعكس.

٢. از آنجا كه اين اختلافات حقوقي ناشي از ناهماننديهاى تكوينى است، ظالمانه نخواهد بود. ظلم وقتى مصداق مى‌يابد كه از فعليت يافتن استعدادها و توانايي‌هاي كسي جلوگيري شود يا كسي را از حق مسلّم خويش كه در اثر انجام وظايف آن را كسب كرده است محروم دارند. اما اگر براي كسي بر اساس استعداد و توانايي‌هايش حقوق و تكاليفي تعيين كنند ظلمي اعمال نشده است. اگر چنين عملي را تبعيض هم بنامند باكي نيست، چون ناعادلانه و بيدادگرانه نيست، بلكه اين عمل نوعي تقسيم كار واقع‌بينانه است.