نگاهی گذرا به حقوق بشر از دیدگاه اسلام - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٦٨ - د) حق و « سلطه»

ولى حق ممكن است فقط در يك بُعد وجود داشته باشد. به هر حال، مِلاك اعتبار حق، وجود يك نوع سلطه، قدرت يا قاهريت است.[١]

اكنون كه روشن شد ملاك اعتبار حق، مالكيت و سلطه است، در عالم هستى، چه سلطه‏اى قوى‏تر، اصيل‏تر و نافذتر از قدرت و قهاريت خداى متعال سراغ داريد؟ قبل از اينكه در مورد خدا اعتبار حق كنيم و نياز داشته باشيم كه مفاهيم اعتبارى را در مورد او به كار بريم، او سلطة تكوينى بر ماسواي خود دارد. هيچ موجودى نيست كه تحت تسلط و قدرت الهى نباشد: «قُلِ اللّهُ خَالِقُ كُلِّ شَىْ‏ءٍ وَ هُوَ الْوَاحِدُ القَهَّارُ؛[٢] بگو خدا خالق همه چيز است؛ و اوست يگانه قهار»؛ «وَ مَا مِن إِلهٍ إِلاَّ اللّهُ الْوَاحِدُ القَهّارُ؛[٣] و هيچ معبودى جز خداوند يگانه قهار نيست». او يگانه‏اى است كه نهايت قدرت و تسلط را بر همه چيز دارد.

پس اگر بنا باشد از سلطه، قدرت و قاهريتْ مفهومى اعتبار كنيم، عالى‏ترين و بارزترين مصداقِ اين مفهوم، ذات مقدس حق تبارك و تعالى خواهد بود؛ چون قدرت و تسلط او بر همه چيز بيش از همه و پيش از همه است. هر كس در هر جا داراى قدرت است، ناشى از قدرت اوست و كسى از خود چيزى ندارد. اين قدرت تكوينى را كه ما بر اندام‏هاى خود داريم، چه كسى به ما داده است؟ هر چند اين دست، پا و اعضاى ديگر براى من و جزئى از وجود من است، اما چه كسى اين توانايى را به من داده كه اعضا و جوارح را به كار گيرم؟ همان كسى كه هر وقت بخواهد مى‏تواند آن را بگيرد. گاهى انسان دست دارد اما چون فلج شده، نمى‏تواند دستش را تكان دهد. او علاوه براينكه به من دست مى‏دهد، بايد قدرت تصرف را نيز بدهد. پس آن حقى كه ملاكش قدرت، سلطه و قاهريت است، اصلش از آنِ اوست.