آن شعار و ترويج مفهوم آزادى در صدد بودند كه مردم را از اسلام دور كنند تا ديگرپايبند قوانين و مقررات و ارزشهاى اسلامى نباشند. همچنين مردمى كه از حكومت زورمداران، خوانين و فئودالها به تنگ آمده بودند از شعار دموكراسى استقبال كردند و در پرتو آن خواهان حاكميت مردم بر سرنوشت خويش بودند نه اينكه حاكمان زورمدار، فئودال‌ها و سرمايه‌داران سرنوشت آنها را رقم زنند. اين، آن بُعد و برداشتى بود كه مورد قبول و پذيرش جامعه ما قرار گرفت امّا كسانى كه اين مفهوم را به طور عام ترويج مى‌كردند و به تقديس و پرستش اين ارمغان غرب مى‌پرداختند و ديگران را نيز به پرستش آن دعوت مى‌كردند هدفشان از طرح شعار دموكراسى اين بود كه ارزشهاى اسلامى كنار نهاده شود و دين از عرصه حيات سياسى جامعه حذف گردد و آراء و خواست مردم جايگزين ارزشهاى اسلامى و مذهبى گردد. كسانى كه به اين هدف پليد غربزدگان و فراموسون‌ها واقف نبودند به طور مطلق اين شعار را مى‌پذيرفتند. امّا كسانى كه دورانديش و تيزبين بودند عكس‌العمل نشان دادند و در راه روشن كردن مردم و آگاه نمودن آنان نسبت به توطئه عناصر خودفروخته، حتى حاضر شدند جانشان را فدا كنند و با همه وجود اعلان كنند كه آزادى و دموكراسى مطلق كه حتى مستلزم مخالفت با اسلام و قوانين اسلامى باشد از ديدگاه اسلام و شريعت مطرود و محكوم است. اين جدال و كشمكش بين اصولگرايان و اسلام‌خواهان از يك سو و دگرانديشان و غربزدگان از سوى ديگر تاكنون ادامه دارد.

بررسى فراز و نشيب و روند نفوذ و تهاجم فرهنگ غرب از آغاز تاكنون حاكى از آن است كه در هر مقطع جلوه‌اى و بخشى از فرهنگ غرب در جامعه ما خودنمائى كرده است. شعار ستيز با دين، آزادى‌گرايى، الحاد و ماديگرايى، انسان‌مدارى، ملى‌گرايى، اشاعه انديشه‌هاى التقاطى، مطالعه اسلام از دريچه علوم تجربى و به اصطلاح علم‌زدگى، پروتستانتيسم اسلامى و فن‌گرايى از جمله اين جلوه‌گرى‌هاست. همچنين اين بررسى نشان مى‌دهد كه در آغاز غربزدگان مفاهيم و آموزه‌هاى فكرى غرب را آشكارا و به صراحت طرح مى‌كردند امّا به تدريج دريافتند كه لازمه توفيق آنها در جامعه دينى، عرضه اين مفاهيم در قالبى اسلامى است.

در نتيجه شكل جديد تهاجم فرهنگ غرب و القاء آموزه‌هاى آن، در قالب انديشه‌هاى نوين اسلامى و توسط كسانى است كه خود را دين‌شناس و عالم دين معرفى مى‌كنند و اين خود، هوشيارى و تلاش و جديت بيشترى را براى مقابله مى‌طلبد.