جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٢٠ - يك پرسش و پاسخ آن

ما را نقض خواهد كرد؛ و اگر پاسخ ما به پرسش نام برده منفى باشد، با آياتى كه ذكر كرديم ـ آياتى كه در آن‌ها به مؤمنان وعده پيروزى داده شده است ـ در تعارض خواهد بود.

براى تبيين و حل اين مسأله بايد توجه كنيم كه از ديدگاه قرآن و اسلام، زندگى دنيوى جز به منظور ابتلا و آزمايش انسان‌ها نيست. خداى متعال انسان را آفريده و به او اراده، اختيار و آزادى عنايت فرموده است تا به هر راهى كه خود مى‌خواهد برود؛ يعنى مقتضاى آزادى انسان انتخاب مسير دلخواه در زندگى است. در عين حال خداوند با ارسال پيامبران و از طريق آنان به بشر مى‌آموزد كه خير و صلاح و سعادت و كمال انسانى اش جز از طريق اطاعت از خدا و بندگى و عبوديت به دست نمى‌آيد. اطاعت و عبوديت نيز جز اين نيست كه انسان در همه شرايط تسليم خداوند باشد فرامين او را به كار بندد و اوامر و نواهى او را به هر قيمت عملى سازد و در اين راه از هيچ دشوارى و ناهموارى و نشيب و فرازى نهراسد، و در يك جمله، در همه زندگى كسب رضاى خدا را هدف اصلى خود قرار دهد. طبيعى است كه در كسب رضاى حق، هرچه كه تلاش انسان بيشتر، مشقت بارتر و سخت تر باشد تأثير بيشترى در كمال او دارد و كارش با موفقيت بيشتر و ثمرات و نتايج بهتر و افزون ترى همراه خواهد بود؛ چنان كه جمله معروف «افضل الاعمال احمزها»١ كه ظاهراً از متن روايات برگرفته شده، به همين حقيقت اشاره دارد.

حال اگر بنا باشد كه مؤمنان بدانند در همه جنگ هايى كه با دشمنان خود دارند، صد در صد پيروز و كامياب مى‌شوند، اقدام به جهاد و ايثارشان ـ