جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١١٣ - محدوده قصاص در جنگ
تصرف خود در آورد؛ در اين صورت، شرع مقدس به كشور «ب» اجازه داده است كه آن قسمت از زمينهاى كشور «الف» را، به جاى زمينهاى از دست رفته خود، به عنوان قصاص و مقابله به مثل متصرف گردد.
محدوده قصاص در جنگ
دايره «قصاص» در جنگ بسيار وسيع است و حتى نقض موافقت نامهها و احكام و مقررات جنگى بين المللى، يا دست كم، پذيرفته شده از سوى دو طرف متخاصم و در حال جنگ را نيز شامل مىشود. بدين ترتيب اگر يكى از دو طرف جنگ، يكى از اين گونه مقررات جنگى را نسبت به طرف ديگر رعايت نكرد، طرف مقابل هم حق دارد كه همان حكم را نسبت به خصم خود رعايت نكند. اصل تشريع اين حكم به صدر اسلام باز مىگردد. توضيح اين كه:
در زمان ظهور دين مقدس اسلام، در ميان اقوام و قبايل عرب يك سلسله آيينهاى جنگى معمول و از طرف همه پذيرفته شده و مورد احترام بود و اسلام نيز پاره اى از آنها را پذيرفت. از جمله اين آيين ها، يكى حرمت جنگ و لزوم توقف آن در ماههاى حرام، و ديگرى، حرمت اقدام به جنگ در حول و حوش و پيرامون مسجد الحرام بود. از اين رو مسلمانها غير از جنبه پذيرش عمومى و عرفى، از جهت دينى نيز خود را ملزم به رعايت اين گونه سنّتها و قوانين مىديدند. اما از آن سو، كفّار و مشركان گاهى حرمت شكنى مىكردند و اين احكام و مقررات را زير پا مىگذاشتند. آنان حتى گاهى از پاى بندى مسلمين سوءاستفاده مىكردند و حمله به