جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٦٠ - نمونه هايى از آيات مربوط به « تبشير»
آنها نعمت پايدار باشد نويد مىدهد. در آن براى هميشه جاودان بمانند. بى گمان در نزد خداى متعال پاداشى بزرگ است.
اين آيات به يكى از مسايل فرهنگى صدر اسلام در مورد حج اشاره دارد. حج، هم در نظر مسلمانان و هم در نظر مشركان، اهميت فراوان داشت. پرده داران خانه كعبه و كسانى كه به حاجيان آب مىرساندند و از آنان پذيرايى مىكردند، در نزد مردم مقام و حرمتى خاص داشتند و اين افراد نيز از داشتن چنين سمَتى به خود مىباليدند و آن را مايه برترى خود بر همگان مىدانستند.
خداوند متعال در رد مباهات و افتخار اين گونه افراد به كارهاى خود، در اين آيات به مسلمانان چنين تعليم مىدهد كه اين گونه كارها كه دست مايه فخرفروشى عده اى شده است، هرگز در ارزش خود هم سان و معادل ايمان به مبدأ و معاد و جهاد در راه خدا نيست. از اين رو هيچ كس نبايد فريفته ارزش اين گونه كارها و منصبها شود و متصديان آنها را هم پايه مؤمنان مجاهد پندارد.
چگونه ارزش چنين كارهايى را مىتوان با ارزش ايمان و جهاد در راه خدا برابر دانست در حالى كه در بسيارى از موارد، افرادى مشرك و ظالم و به دور از هدايت خدا عهده دار چنين منصبها و امورى مىگردند؟!
وَ إِذا أُنْزِلَتْ سُورَةٌ أَنْ آمِنُوا بِاللّهِ وَ جاهِدُوا مَعَ رَسُولِهِ اسْتَأْذَنَكَ أُولُوا الطَّوْلِ مِنْهُمْ وَ قالُوا ذَرْنا نَكُنْ مَعَ الْقاعِدِينَ. رَضُوا بِأَنْ يَكُونُوا مَعَ الْخَوالِفِ وَ طُبِعَ عَلى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لا يَفْقَهُونَ. لكِنِ الرَّسُولُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ وَ أُولئِكَ