جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٨ - قتال

در آيه ديگر، كيفر چنين كسانى را كه در جنگ با خدا و رسولند يكى از چهار چيز مى‌داند:

إِنَّما جَزاءُ الَّذِينَ يُحارِبُونَ اللّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَسْعَوْنَ فِى الأَْرْضِ فَساداً أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلاف أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الأَْرْضِ ذلِكَ لَهُمْ خِزْىٌ فِى الدُّنْيا وَ لَهُمْ فِي الآخرةِ عَذابٌ عَظِيمٌ؛١ محققاً كيفر آنان كه با خدا و رسول خدا سر جنگ دارند و در زمين به فساد كوشند اين است كه كشته يا به دار آويخته شوند و يا دست و پايشان به خلاف قطع شود و يا از آن سرزمين (به جاى ديگر) تبعيد شوند. اين عذاب آن‌ها در دنيا است و در آخرت هم عذابى بزرگ دارند.

قتال

ماده ديگرى كه در قرآن به معناى «جنگ» به كار رفته «ق ت ل» است. اين ماده در مجموع ١٧٠ بار در قرآن استعمال شده است. از اين تعداد، ٩٤ بار به شكل ثلاثى مجرد (قَتَلَ يَقْتُلُ)، ٦٧ بار در قالب باب «مفاعله»، ٥ بار در قالب باب «تفعيل» و ٤ بار در قالب باب «افتعال» به كار رفته است. در اين ميان بايد توجه داشت كه «قتل» و «تقتيل» به معناى كشتن يك نفر به دست نفر ديگر است و طبعاً يك طرفه خواهد بود، و بنابراين در مفهوم جنگ كه به معنى قتال و درگيرى دو طرفه است به كار نمى‌رود. اما واژه‌هاى «قتال» و «اقتتال» دو طرفه است و در موردى به كار مى‌رود كه هر يك از طرفين تصميم و تلاش در كشتن طرف ديگر را دارد و دو طرف به يكديگر هجوم مى‌برند. از اين رو فقط موارد باب «مفاعله» و «افتعال» به معناى «جنگ» بوده و متناسب با موضوع بحث ما خواهد بود.