جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٣٧ - ترتيب آيات جهاد
مشركان و شرارت هايشان) دفاع خواهد نمود؛ كه خداوند خيانت كار ناسپاس را دوست نمىدارد. به كسانى كه جنگ بر آنان تحميل شده، رخصت (جهاد) داده شد؛ زيرا آنان مورد ظلم و ستم قرار گرفته اند، و البته خداوند بر يارى آنان قادر است؛ همان كسانى كه به ناحق از خانه هايشان بيرون رانده شدند. (آنها گناهى نداشتند) جز اين كه مىگفتند: پروردگار ما خدا است؛ و اگر خدا بعضى از مردم را به بعض ديگر دفع نمىكرد، محققاً، صومعهها و ديْرها و كنشتها و مساجدى كه در آنها نام خدا بسيار برده مىشود، ويران مىشد، و هر كس كه خدا را يارى كند مسلماً خداوند (نيز) او را يارى خواهد كرد، كه خداوند نيرومند شكست ناپذير است.
اين آيات كه از نخستين آيات مربوط به جهاد است كه بر پيغمبر اكرم(صلى الله عليه وآله)نازل شده، سراپايش نشان مىدهد كه جنگ دفاعى و قصاصى را مطرح كرده است. تعابيرى مثل اين كه مىفرمايد: «مورد حمله و جنگ قرار گرفته اند»، يا «به آنان ستم شده است»، يا «از خانه هايشان رانده و آواره شده اند» و هم چنين استفاده از واژه «دفع»، همه و همه، گوياى جنگ دفاعى است. مؤيّد ديگر اين كه، مىفرمايد، اين مسلمانانى كه جنگ و تجاوز بر آنان تحميل شده گناهى نداشتند جز گفتن يك كلمه حق كه «پروردگار ما خدا است». بنابراين مسلمانان بدون آن كه تقصيرى داشته باشند مورد هجوم و ستم مضاعف مشركان و كفار قرار گرفته بودند، و خداوند نيز در اين آيات به آنان اجازه مىدهد وارد جنگ شده و در برابر دشمن از خود دفاع كنند.
در جايى ديگر مىفرمايد: