جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢١٨ - يك نكته تفسيرى

اين آيات نيز درباره همان جنگ بدر است. همان گونه كه اشاره شد، در اين جنگ مسلمانان از جهت نيروى انسانى تقريباً يك سوم مشركان بودند و امكانات مالى و تجهيزات نظاميشان نيز در مقايسه با ساز و برگ نظامى دشمن تقريباً صفر بود و به حساب نمى‌آمد.

با توجه به اين شرايط، مسلمانان كه طبيعتاً در خود توان و ياراى مقابله با دشمن را نمى‌ديدند، به همراه پيامبر گرامى اسلام(صلى الله عليه وآله) دست به دعا برداشتند و به درگاه پروردگار اظهار اضطرار و ناتوانى كردند و از حضرتش تقاضاى يارى نمودند.

خداى متعال نيز كه به مسلمانان وعده داده بود در صورت لزوم سه هزار فرشته و حتى اگر لازم باشد پنج هزار فرشته به كمك آنان بفرستد، با هزار فرشته ايشان را كمك كرد. در توجيه اين امر مى‌توان گفت، حتماً به بيش از اين تعداد نيازى نبوده است و اصولا مطرح كردن عدد سه يا پنج هزار در اين جا، براى دادن روحيه به سپاه اسلام و اشاره به اين است كه مسلمانان مطمئن باشند امداد كافى و مورد نياز، هر چقدر هم كه زياد باشد، به آنان خواهد رسيد و نبايد از اين بابت نگران باشند. بنابراين فرستادن بيش از هزار ملائكه نه تنها لازم نبوده است، كه لغو و بيهوده نيز بوده، و خداوند كار لغو و بيهوده انجام نمى‌دهد.

علاوه بر آيه نام برده، اين آيه نيز دلالت دارد بر اين كه خداوند وعده خود را عملى كرد و تعدادى از ملائكه را براى يارى مسلمانان در جنگ بدر فرو فرستاد:

إِذْ يُوحِي رَبُّكَ إِلَى الْمَلائِكَةِ أَنِّي مَعَكُمْ فَثَبِّتُوا الَّذِينَ آمَنُوا؛١ (به