جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٤٤ - جهاد ابتدايى در اسلام

نزد آفريدگار را به وى بياموزند. پيامبران آمده اند تا به انسان ارائه طريق كنند و موانع را از پيش پاى او بردارند تا بتواند به حركت فطرى خود در مسير حق و حقيقت سرعت و شتاب بخشد و به كمال نهايى خود دست يابد و در جوار رحمت واسعه الهى قرار گيرد.

آرى، هدف از فرستادن پيامبران تنها برقرارى نظم و آرامش در جامعه و برخوردارى مردم از رفاه و آسايش در زندگى مادى و دنيوى خود نيست؛ بلكه آنان فرستاده شده اند تا نظام ارزشى الهى را در جوامع بشرى اقامه و احيا كنند و انسان‌ها را در مسير دست يابى به اهداف معنوى و عالى انسانى راهنمايى و دست گيرى كنند.

در قرآن مجيد سه بار با صراحت درباره پيامبر بزرگوار اسلام حضرت محمد مصطفى(صلى الله عليه وآله)چنين آمده است:

هُوَ الَّذِى أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدى وَ دِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ؛١ او كسى است كه پيامبرش را همراه با هدايت و دين حق فرستاد تا آن را بر همه اديان پيروز كند.

اين آيه به صراحت اعلام مى‌دارد كه غرض از بعثت و ارسال پيامبر گرامى اسلام(صلى الله عليه وآله)اين بوده است كه دين او، اسلام، جهان گير شود. آن حضرت از طرف خداوند جهان آفرين مأمور بود كه همه مردم جهان را به اسلام دعوت كند تا اگر جهان گير شدن اين دين در زمان حيات خود وى تحقق نيافت، دست كم، مقدمات جهانى شدنش براى آينده فراهم گردد؛ و حقاً كه آن حضرت اين مأموريت سنگين را به بهترين شكل ممكن انجام داد.