جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٤٠

پيامبران الهى(عليهم السلام) با دشمنان حق و حقيقت نبرد مى‌كردند، مى‌فرمايد:

وَ ما كانَ قَوْلَهُمْ إِلاّ أَنْ قالُوا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَ إِسْرافَنا فِي أَمْرِنا وَ ثَبِّتْ أَقْدامَنا وَ انْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرِينَ؛١و سخن آنان جز اين نبود كه گفتند: پروردگارا، گناهان ما و زياده روى ما در كارمان را بر ما ببخش و گام هايمان را استوار دار و ما را بر گروه كافران يارى ده.

شرط دوازدهم، ياد خداوند متعال است. مؤمنان بايد پيوسته و فراوان به ياد خدا باشند؛ چنان كه مى‌فرمايد:

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا لَقِيتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُوا وَ اذْكُرُوا اللّهَ كَثِيراً لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ؛٢ اى كسانى كه ايمان آورده ايد، هنگامى‌كه با گروهى برخورد (نظامى) مى‌كنيد پايدارى ورزيد و خدا را بسيار ياد كنيد، باشد كه رستگار شويد.

همان گونه كه ملاحظه شد، از اين شرايط دوازده گانه، برخى جنبه مادى و ظاهرى، و پاره اى ديگر جنبه باطنى و معنوى دارند. در هر صورت، آن چه مهم است اين نكته است كه شرط دريافت تأييدات الهى و امدادهاى غيبى خداوند، رعايت كامل اين شروط است و تنها در اين صورت است كه اگر مؤمنان احياناً نيازها و كمبودهايى داشته باشند، خداوند آن را از راه‌هاى غيرعادى و امدادها و كمك‌هاى غيبى برطرف خواهد كرد.