جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٣٩

در يكى از جنگ‌هاى صدر اسلام (جنگ حُنين) مسلمانان به سبب غفلت از همين مسأله ضربه سختى خوردند. آنان كه به فراوانى عِدِّه و عُدِه خود دل بسته بودند و از مشاهده جنگجويان فراوان مسلمان ذوق زده و مغرور شده بودند، على رغم اين ابهت و عظمت ظاهرى و كثرت نيروى انسانى، در نهايت كارشان به شكست انجاميد. ديدن آن جمعيت زياد و سپاه عظيم چشم آن‌ها را پر كرد و از ياد خدا غافل شدند. كثرت جمعيتشان آنان را به اعجاب واداشت و سبب سستى و بى خيالى ايشان و ناچيز شمردن دشمن و در نهايت شكستشان گرديد. خداوند در مورد اين واقعه رنج آور مى‌فرمايد:

لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللّهُ فِي مَواطِنَ كَثِيرَة وَ يَوْمَ حُنَيْن إِذْ أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْئاً وَ ضاقَتْ عَلَيْكُمُ الأَْرْضُ بِما رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُدْبِرِينَ؛١ قطعاً خداوند شما را در مواضع بسيارى يارى كرده است، و (نيز) در روز (جنگ) حنين؛ هنگامى‌كه شمار زيادتان شما را به شگفت آورده بود، ولى به هيچ وجه از شما دفع (خطر) نكرد، و زمين با همه فراخى بر شما تنگ گرديد، سپس در حالى كه پشت (به دشمن) كرده بوديد، برگشتيد.

شرط يازدهم، دعا و استغاثه به درگاه الهى است. در آيه ٩ از سوره انفال، كه در ضمن بيان نصرت‌ها و تأييدات الهى ذكر شد، خداوند مى‌فرمايد:

إِذْ تَسْتَغِيثُونَ رَبَّكُمْ فَاسْتَجابَ لَكُمْ؛ (به ياد آوريد) آن هنگام را كه پروردگار خود را به فرياد مى‌طلبيديد، پس دعاى شما را اجابت كرد.

هم چنين قرآن كريم درباره همه خداپرستان مجاهدى كه در ركاب