جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٥٠ - جهاد ابتدايى، مصداقى از « دفاع»

وَ لَنْ يَجْعَلَ اللّهُ لِلْكافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلاً؛١ و خداوند هرگز بر (زيان) مؤمنان، براى كافران راه (تسلطى) قرار نداده است.

هم چنين مى‌فرمايد:

وَ لِلّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ؛٢ و عزت مخصوص خدا و رسول او و مؤمنان است.

از اين رو بر اساس آيات مذكور و ادله متعدد ديگر، در تمامى موارد و فروضى كه ذكر كرديم، بر مسلمانان واجب است كه در مقابل توطئه‌ها و تهديدهاى دشمنان قد علم كرده و از عزت و شرف اسلامى، جان، مال، زن، فرزند و آب و خاك خود دفاع و حراست كنند و فرصت و امكان تهديد و تجاوز را از كافران و دشمنان بگيرند. اين امر به ويژه آن هنگام كه دشمنان قصد براندازى دين و ايمان مسلمانان و تعدّى به مقدساتشان را داشته باشند حساسيت و اهميت بيشترى پيدا مى‌كند؛ زيرا اساساً هدف از آفرينش عالم و آدم و غرض از بعثت انبيا و فرستادن كتب آسمانى و اديان الهى جز اين نيست كه انسان‌ها به دين و آيين حق درآيند و باعمل به احكام آن، به خداى متعال نزديك شوند و نزد او مقام و منزلت يابند.

بنابراين چگونه ممكن است اسلام به مسلمانان اجازه دهد كه در برابر دزدان و براندازان دين حق ساكت بنشينند تا آنان بدون نگرانى اين گران بهاترين سرمايه و عزيزترين و با اهميت ترين موجوديشان را از آنان بربايند؟!

از نظر اسلام، مسلمانان حتى اين حق را ندارند كه براى حفظ جان و